Hoe het begon:

Op 1 januari 2006 bundelen Jaap Loots en Wim van Duijn hun ideeën en krachten en richten Interventief op. De naam staat voor inventieve interventie en dát is waar Jaap en Wim voor staan. Hun visie is dat ieder mens recht heeft op werk, omdat het een primaire levensbehoefte is. Hun missie is dan ook op een zorgvuldige manier cliënten te ondersteunen en te trainen om het beste uit zichzelf te halen. Bewustwording van eigen competenties en kwaliteiten zorgen voor bezieling, vreugde, inspiratie en vooral zelfvertrouwen.

Helaas is Wim van Duijn op 9 november 2006, na een kortstondige ziekte, overleden. Interventief zal zijn werk voortzetten met vooral zijn kennis en humor in onze gedachte.

.

 

Jaap Loots 

Meer dan 25 jaar heb ik bij een sociale dienst gewerkt. Hier ben ik gepokt en gemazeld met alles wat mensen kan overkomen. Werkloosheid, uitzichtloosheid, financiële tegenslagen, onrecht en ook succes, meevallers en recht.

In 1996 kwam er voor mij een persoonlijk omslagpunt, waar ik tot op heden veel plezier aan beleef. Ik volgde opleidingen op het gebied van persoonlijke ontwikkeling en energiewerk (NLP), wat voor mij persoonlijke groei inhoudt. Na veel cursussen heb ik thans een volle gereedschapskist met interventiemethoden, die naar behoefte kunnen worden ingezet.

Door persoonlijke begeleiding en training kan ik mensen ondersteunen op hun weg naar zelfontplooiing, het herwinnen van zelfvertrouwen en het wegnemen van belemmeringen.

Kernwoorden zijn : respect, vertrouwen, integriteit, niet (be)oordelen.

Overtuiging : Iedereen heeft alle bekwaamheden die nodig zijn om te slagen.

 

Wim van Duijn 

Kort na het millennium raakte ik zonder werk door het faillissement van mijn toenmalige werkgever. In mijn loopbaan had ik eigenlijk altijd overal in kunnen rollen, maar moest nu ervaren dat werk vinden veel moeilijker was geworden.  Ook bleek dat er weinig tot geen begeleiding voorhanden was die uitkomst kon bieden. Dat bracht mij tot het moeten maken van keuzes die ik nooit eerder had hoeven maken. Ik weet daardoor ook hoe het voelt én wat het met je doet om op jezelf teruggeworpen te worden.

Vanuit die ervaring ben ik gaan kijken waar ik opnieuw inkomsten, voldoening en zelfrespect uit zou kunnen halen. Daarbij wilde ik mensen die in een soortgelijke situatie verzeild raken van dienst kunnen zijn. De keuze was toen snel gemaakt: ik ging de opleiding Arbeidsbemiddelaar doen en heb die met succes afgerond.

Inmiddels ben ik ruim twee jaar in deze functie werkzaam en ik voel me als een vis in het water (tussen ons gezegd: leuker werk heb ik nooit gedaan!).

Door een brede werkervaring in diverse branches (commercie, ondernemer in installatie- en interieurtechniek, logistiek en ICT) weet ik goed waar kansen voor werk (kunnen) liggen en ik weet die ook aan te boren en te benutten. Het begeleiden en bemiddelen van mensen naar een passende baan is zeer bevredigend werk.

Iedereen verdient een kans, desnoods creëren we die!”, is mijn motto.

Het omgaan met en begeleiden van mensen doe ik graag met vertrouwen, respect, onbevangen en met een positieve instelling..

 

Ada van Duijn 

Geboren in 1956, echtgenote van Wim en moeder van 4 kinderen. Als vrouw van Wim heb ik meegemaakt en ervaren wat het met iemand doet als je niet meer zo snel aan een baan komt. Weliswaar was Wim niet zo "piepjong" meer,  maar hij bezat een schat aan kennis, levens- en werkervaring, rust en senioriteit en was de leeftijd van "jobhoppen" ook ontgroeid. De aangeschreven werkgevers zagen deze voordelen blijkbaar niet! Ik zag de schouders gaan hangen en het geloof in eigen kunnen kleiner worden. In de gesprekken van Wim en mij kwam met name naar voren, dat je geen "kans" meer kreeg, doordat je niet eens werd uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Wij hadden jarenlang een eigen bedrijf gerund, ook met personeel. Van daaruit konden we dus makkelijk de voordelen van het aannemen van de wat oudere werknemers voor werkgevers zien. Het willen ondersteunen van mensen in een soortgelijke situatie maakte dat het oprichten van een eigen re-integratiebureau een logisch gevolg was. Wim ging de opleiding arbeidsbemiddeling doen en ik ging werken bij het UWV.

Door het overlijden van Wim in 2006 ben ik, eerder dan gepland, daadwerkelijk in het bedrijf gekomen. Interventief, re-integratie met gevoel.... moést blijven bestaan. De reden en gedachte voor het oprichten van Interventief was belangrijk en goed genoeg!